Ek luister na Boermedia se opname van 12 Junie 2025, en hulle begin die episode met die woorde van Prediker 4:9-12. Jy weet, daardie stuk wat sê “twee is beter as een” en hoe dit beter is om saam te werk, mekaar op te help, en nie alleen te staan nie. Terwyl ek luister, tref dit my weer opnuut - hoe maklik val ons in die gewoonte om dinge alleen aan te pak. Dis nie net ’n kultuurding nie, dis amper ’n mensding. Maar wat as ons eerlik kyk na hoekom ons so leef, en wat die Here eintlik vir ons wil leer oor saamstaan? Ek het gevoel ek moett daaroor uitbrei - nie net vir myself nie, maar dalk ook vir jou. (Willie-Waldo Kühn 13.06.2025)
🧭 Hoekom wil ons altyd alles alleen doen?
Dis amper snaaks hoe ons, in ’n wêreld wat letterlik uit mense bestaan, aanhou probeer om dinge op ons eie te doen. Ons dra swaar tasse, figuurlik en letterlik, maar as iemand vra of hulle kan help, antwoord ons: “Nee, ek is reg, dankie.” Regtig?
Hier’s die ding. Die wêreld het ’n bietjie van ’n “selfstandigheid-kultus” begin aanbid. As jy iets self kan doen, word jy bewonder. Maar as jy vra vir hulp? Dan voel dit skielik soos ’n tekortkoming. Dis onwaar. Dis gevaarlik. Dis onbybels.
📖 Prediker 4:9-12 - Die wysheid van ou paaie
Klink amper soos ’n kampafrigter wat raad gee, né?
Hierdie stukkie wysheid is nie net ’n mooi teks vir troues nie. Dit is ’n lewensbeginsel. Dis prakties. Dis eerlik. En dis bedoel vir elkeen van ons - ouers, kinders, leiers, en jongmense.
Ons is gemaak vir geselskap. Nie net vir kuier nie, maar vir ondersteuning. Vir korrigering. Vir bemoediging. En ja, soms net vir iemand wat vir jou sê: “Jy’s nie alleen nie.”
👥 “Ek’s reg dankie” - Die vyand van saamstaan
Nou kyk, daar’s niks verkeerd met onafhanklikheid nie. Kinders moet leer om skoene vas te maak, take alleen te voltooi, en self hul bottel water te dra.
Maar êrens gebeur daar iets snaaks. Hierdie selfdoen-mentaliteit raak later ’n muur. Jongmense sê: “Ek’t nie vriende nodig nie.” Volwassenes sê: “Ek’t genoeg op my bord, ek wil nie ander se las dra nie.” En kerke sê…
Dis ’n kultuur van isolasie. En dis nie wie ons is nie.
🛶 Twee op ’n kano vaar verder as een
Voortrekkers weet dit goed. Op ’n kamp, as jy nie jou maat het om te help wanneer jy meer hande nodig met jou knope nie of selfs vuur te maak, of daardie stokbrooddeeg dop te hou nie - dan brand jy vas. Letterlik. Jy leer vinnig dat saamwerk nie net vinniger werk nie, maar ook lekkerder.
En dis juis die punt van Prediker. As twee saam loop, hou hulle mekaar warm. As een val, help die ander hom op. Dis nie teologies moeilik nie. Dis net logies.
🛠️ Praktiese maniere om “saam” te begin leef
So, hoe begin mens dan? Hier is ’n paar gedagtes wat jy sommer vandag kan toepas:
-
Leer om hulp te vra. Moeilik, ek weet. Maar dis ’n geestelike dissipline.
-
Begin klein. Vra jou kind om saam te help met die kosmaak - nie omdat jy nie self kan nie, maar omdat jy verhouding bou.
-
Gaan sit by iemand wat jy lanklaas gesien het. Geen telefoon nie. Net teenwoordigheid.
-
Erken waar jy moeg is. Moegheid is nie ’n teken van swakheid nie. Dis ’n uitnodiging na gemeenskap.
-
Wees die een wat ophelp. Jy wag nie vir ’n uitnodiging om betrokke te raak nie. Jy raak betrokke.
🧵 'n Gemeenskap wat bind, nie bind vas nie
Ons Afrikanerkultuur het altyd sterk gesinne en gemeenskappe gebou. Ongelukkig het dit in sommige plekke verander in gemeenskappe wat mekaar dophou eerder as ondersteun.
Dis tyd dat ons weer ons mense se laste dra. Dat ons kinders leer dat spanwerk nie net ’n sportterm is nie, maar ’n lewenswyse. Dis tyd dat ons hul trots op hul kultuur, hul geloof en hul taal bou op die fondament van “saam is ons sterker”. (Onhou julle nog wat onder aan ons vorige nasionale embleem gestaan het : "Ex Unitate Vires")
🙏 En wat van God?
Ons het nog nie eens gepraat van die derde Tou nie. Prediker sê: “’n Driedubbele tou breek nie maklik nie.” Dis die mooiste deel. Dis waar God inkom.
Wanneer jy en iemand saamstaan, en God is daarbinne, dan het jy iets wat die wêreld nie kan naboots nie. Dis heilig. Dis kragtig. Dis blywend.
Ons moet ophou dink dat geloof net ’n individuele reis is. Dit is gemeenskap. Dis kerk. Dis gesin. Dis Voortrekkerkampe, gesinstyd, kombuistafels en stoepstoele op Sondae.
🧭 Niks hoef jy alleen te dra nie
Ons eindig waar ons begin het. Waarom hou ons aan om alles alleen te dra? Die Here het nie mense gemaak om alleen te wees nie. Nie in die tuin van Eden nie. Nie op pad deur die woestyn nie. En beslis nie in Alberton, Potchefstroom, of Upington nie.
So, vra hulp. Bied hulp. Wees teenwoordig. En laat iemand toe om daardie swaar sak van jou saam met jou te dra.
Selfs al’s dit net vir ’n draai tot by die kombuis.
🔚 En laastens…
Vertel jou kinders van hierdie teks. Bou hulle lewe op die waarheid dat hulle nie hul eie sterre moet probeer wees nie, maar liggies saam met ander kan skyn.
Dis waar die krag lê. In die saam. In die “ons”. En in die Here wat alles bymekaar hou.
Gereed om ’n nuwe pad te stap - nie alleen nie?
Laat weet ons. Kom stap saam.
Raak betrokke...
Druk op die skakel en maak kontak met ons - los jou telefoon nommer in die booskap en ons maak kontak met jou.
