“Maar ek’s nie ’n boelie nie…” – Is jy seker?
Boeliegedrag het ’n nuwe gesig gekry. Dis nie meer net druk teen die muur of sand in die oë nie. Vandag is dit status, stilte, memes wat subtiel spot. Dis wie wel genooi word, en wie nie. Soms is die "boelie" nie ’n slegte kind nie—net iemand wat bang is om self uitgesluit te word.
En ja, dis ongemaklik om dit te sê... maar soms is ons kinders self dié wat ander laat sleg voel, sonder dat hulle dit eers besef. ’n Onskuldige opmerking, ’n "inside joke", ’n “ek het maar net gespot.” Maar vir die ander kind? Dis 'n "eina" wat aanhou.
Uitsluiting en Skinder – Die tersiêre trauma
Jy weet, daar’s iets byna onsigbaar aan sosiale uitsluiting. Dis nie altyd woorde nie—dis nie-nooi, nie-terugbel, nie-betrek nie. En skinder? Dis die tipe geweld wat klankloos versprei. Meisies is hier dikwels meesterlik. Jongens óók, maar op ander maniere.
Dis die “flou lag” wat net die groep verstaan. Die oë wat sê “jy’s vreemd.”
Die uitdaging? Jy kan nie altyd wys: Hier, kyk, dis wat hulle aan my doen! nie.
Maar die impak? Daardie gevoel van: “Ek pas nêrens in nie.” En dis ’n stil verwoesting.
Die boelie, die slagoffer… en almal tussenin
Wat as ons sê daar’s nie altyd ’n duidelike “boelie” of “slagoffer” nie? Soms is die rolle vloeibaar. Vandag’s jy uitgesluit, môre sluit jy iemand anders uit—net om weer aan te pas. Dis ’n oorlewingsdans in ’n sosiale oerwoud.
En dit is juis hoekom empatie só belangrik is. As kinders verstaan hoe dit voel om uitgesluit te word — en as hulle dié gevoel onthou wanneer hulle self krag het — kan ons kultuur stadig begin skuif.
Wat kan ouers doen? (En hoe hou jy jou kind fyn ingestel?)
-
Gesels: Moenie net vra “Hoe was skool?” nie. Vra: “by wie het jy gesit, in pouse? Was daar iemand wat alleen was?”
-
Help met perspektief: Kinders dink soms “Dis net grappies.” Help hulle raaksien wat agter die lag lê.
-
Gee jou kind taal: Leer hulle woorde soos: “Ek voel uitgesluit” of “Daardie grap het seer gemaak.”
-
Wees self voorbeeldig: Skinder jy self oor familie, onderwysers, ander ouers? Hulle leer by jou!
Laaste gedagte – Boeliegedrag is soms ’n fluistering, nie ’n vuishou nie
Ons moet leer luister. Nie net met ons ore nie, maar met ons harte. Die kind wat in pas probeer bly en ander wegstoot om self nie agter te bly nie… en die een wat elke dag hoop iemand sal sê “jy kan maar hier sit.” Hulle’s albei vasgevang in dieselfde stelsel. En dis ons werk as grootmense om die stelsel sagter te maak.
Raak betrokke...
Druk op die skakel en maak kontak met ons - los jou telefoon nommer in die booskap en ons maak kontak met jou.
